|
Home
Nieuws
Links
Contact
Waarom deze website
Romans
Kind/Jeugd
Reizen/Cultuur
Auto/Biografie
Geschiedenis
Esoterie/Religie
Zelfontwikkeling
Gedichten
Nonfictie
Verhalen/Columns
Fotoboeken
Schrijfboeken
Boekrecensies
Interviews
Illustratoren
Boekenmarkten
Schrijfvakanties
Musea
Niet gevonden wat u zocht?
Winkel verder bij onze partner:
|
Yabanci
E. Flipse
|
Yabanci Ellis is veertig jaar oud als ze alle zekerheden in Nederland opgeeft om een nieuw bestaan op te bouwen in een boerendorpje in Turkije. In de streek waarop ze tijdens haar vakanties verliefd is geworden. Een van de mooiste natuurgebieden van het land, waar zelfs tijd anders aanvoelt. De dorpelingen leven er zoals ze honderden jaren gedaan hebben.
Vol verwondering kijkt en leert Ellis hoe deze mensen zonder vast inkomen een vrijwel stressloos bestaan hebben.
Ze leert de taal en de mensen kennen en doet in haar verhalen openhartig en humoristisch verslag van haar nieuwe leven.
|
Auteurs website
|
Ellis Flipse
Ellis is geboren in 1963 in Middelburg. Na een zorgeloze jeugd en een woelige pubertijd, gaat ze de uitdagingen van het leven aan.
Als achttienjarige begint ze haar werkzaam leven achter de bar van een van de ruigere hardrockcafé s van die tijd.
Drie jaar later koopt ze haar eigen café. Vijf jaar lang is dit een energieslurpende, dagvullende bezigheid. Boeiend maar vermoeiend.
Na de verkoop van het café leeft ze een paar jaar lang het vrije leven: werken als het uitkomt en pret maken waar ze kan.
Acht jaar lang werkte ze als Penitentiair Inrichtingswerker in een huis van bewaring. Een apart wereldje binnen de samenleving die zijn deuren goed op slot houdt.
Ellis heeft op drieënveertig jarige leeftijd besloten haar tijd te vullen met schrijven. Drie jaar daarvoor heeft ze het Nederlandse leven gedag gezegd om een toekomst op te bouwen in Turkije.
|
Een draak in de bosjes
Half elf, tijd voor een laatste ronde met Dorcas. Ik pak zijn riem, mijn zaklamp en loop naar de deur. Dorcas komt gelijk aansprinten. Voor hem is het reuze spannend in het donker. Ik loop met hem aan de lijn door een hekje de olijfboomgaard in. Rustig snuffelt hij wat in het rond en zet op de geijkte plekken zijn vlaggen.
Het is werkelijk doodstil en aardedonker. Het is niet te geloven hoe donker het hier kan zijn. De uitdrukking geen hand voor ogen zien had in Nederland niet zoveel betekenis, maar hier is het mij volkomen duidelijk. Ik kan mijn hand echt niet zien als ik de zaklamp uitdoe. Zonder deze lamp zou ik zo de bosjes in wandelen of tegen een boom opknallen. Ik ben dan ook altijd blij als er zich na nieuwe maan weer een kleine maan tegen de hemel aftekent om mij van wat licht te voorzien.
Terwijl ik gedachteloos mijn rondje wandel, klinkt er ineens: ‘Een ongelooflijk brrggghh geluid uit de bosjes.’
Het houdt het midden tussen het snurken van een wildzwijn en het briesen van een paard.
Op slag sta ik stil. Ik voel mijn hart bonken in mijn keel. Geschrokken schijn ik met de lamp naar de bosjes. Ik zie niets. Ook Dorcas staat stil. Op zich is dat alarmerend genoeg, omdat hij normaal gesproken zodra hij een wild zwijn, haas of vos signaleert direct opgewonden gaat grommen en trekken aan zijn riem. Dan wil hij er achteraan. Maar nu niet. Terwijl ik mijn adem inhoud, wacht ik gespannen af.
Er gebeurt niets. Ik voel me een angsthaas en doe dapper voorzichtig twee stappen naar voren. Dan klinkt het weer: ‘brrggghh’. Ik heb werkelijk geen idee wat het kan zijn. Het lijkt wel of er een draak in de bosjes zit!
Weer schijn ik met de lamp. Ik zie helemaal niets. Nu ben ik echt bang. Dorcas staat met zijn rugharen rechtop naast me en wil niet meer verder...
|
Boek Toevoegen?
Heeft u ook een leuk boek geschreven? Wilt u daarmee op deze site staan? Dat kan,lever ons foto's en tekst en wij plaatsen het. Er is plek voor iedereen. Lees eerst de voorwaarden en voorkom onnodige vertraging.
Voorwaarden.
|
